08 'Ik weet dat ik dit moet doen voor het leven dat ik wil'

Ervaringsverhaal

Tactus in Beeld #23 Jaargang 06 09 2020

Hoofdstuk 8 van 9

Na traumatische ervaringen in haar jeugd kampt Misha Fankhauser (20) jarenlang met verschillende verslavingen. De weg naar herstel is moeilijk, eenzaam en voelt soms als een hel, maar heeft Misha sterk en positief gemaakt: “Ik weet dat ik dit moet doen voor het leven dat ik wil”.

Misha was nog jong toen haar moeder overleed, een vrouw die haar kinderen altijd alle liefde van de wereld had gegeven. Plots kwam ze bij haar oom te wonen en die overgang viel haar zwaar; het voelde er niet als een warm en liefdevol thuis. “Van al die liefde naar niks, dat vond ik heel moeilijk. Ik kwam op een woongroep terecht, werd depressief en begon mezelf pijn te doen. Het voelde alsof ik het niet waard was en ik het nooit goed deed,” vertelt ze. Rond haar veertiende biedt iemand haar haar eerste jointje aan. “Diegene zei dat het zou helpen om mijn gevoel te doven en dat ik er tenminste geen littekens van kreeg”.

Ik leek leuk en vrolijk, maar ik was allesbehalve gelukkig met mezelf

Het zo nu en dan blowen gaat al vrij snel over in een verslaving en niet lang daarna voegt zich daar een speedverslaving bij. Wanneer ze rond haar vijftiende door verkeerde vriendjes in aanraking komt met speed neemt haar gebruik snel toe. “Al binnen een maand gebruikte ik veel en kon ik geen dag zonder. Bij het wakker worden begon ik met een paar lijntjes, op de fiets naar school stopte ik om nog wat te nemen en vervolgens dook ik tussen de lessen door de wc in voor meer.”

“Met speed op was ik de beste versie van mezelf. Althans, dat dacht ik toen”, vertelt Misha. “Ik viel erdoor af en deed gezellig, vrolijk en actief, waardoor ik altijd complimentjes kreeg en me goed ging voelen. Als ik niet had gebruikt vroeg men of ik moe was of kreeg ik te horen dat ik er slecht uitzag. Doordat ik zo op zoek was naar liefde wilde ik dat goede gevoel behouden van alle complimenten die ik kreeg als ik wel gebruikt had. Ik leek leuk en vrolijk, maar vanbinnen was ik allesbehalve gelukkig met mezelf”, legt ze uit. Al snel ging het slechter en slechter met Misha. Dat goede gevoel wat ze eerst van het gebruik kreeg kwam niet meer terug. Ze sliep nauwelijks, had diepe wallen onder haar ogen en praatte met niemand.

Lees haar hele verhaal verder op onze website.