02 Lockdown in de kliniek

Willem Dreesstraat, Zutphen

Tactus in Beeld #22 Jaargang 06 - 06 2020

Hoofdstuk 2 van 9

Collega Mark de Jong, psychiatrisch verpleegkundige geeft zijn ervaring weer van het werken in onze kliniek in Zutphen tijdens de lockdown.

Hoe anders is werken geworden?

Anders? Ik ga gewoon naar mijn werk toe. Het is even kijken of er treinen rijden en soms heb ik een omweg. Wel werden direct alle verloven van patiënten teruggeschroefd. cliënten die vrijheden hadden opgebouwd, mochten vanaf dat moment alleen onder begeleiding naar buiten. Omdat cliënten af en toe boodschappen nodig hebben, besloten we dat er een boodschappendag kwam. Elke cliënt één dag in de week. Soms haalde ik iets voor de cliënten.

Door de corona zijn wij als staf het brood gaan smeren in de ochtend en middag en maken het avondeten en scheppen op voor de cliënten. Er is geen samenzijn/groepsmoment meer met elkaar omdat we gefaseerd eten en apart. De eerste krijgt opgeschept en begint al met eten. De andere eet op kamer, ze zitten door de woonkamer verspreid te eten, de een op de bank de ander aan tafel, weer een ander in de computerkamer of op het dakterras.

'Er is weleens een kopje door de kamer gevlogen'

Hoe was het begrip van de cliënten?

We hebben gemerkt dat de lvb-groep (licht verstandelijke beperking) het soms gewoon niet snapte wat er aan de hand is. Ze kijken het nieuws niet. Opeens werden ze geconfronteerd met andere regels. Ze zien plexiglas en winkelwagentjes die schoon worden gemaakt. We hebben het zeker wel geprobeerd om het uit te leggen. Sommige mensen overschatten zichzelf: Ik krijg toch geen corona. Misschien mijn buurman. Vaak hebben ze niet door dat ze wel tot de risicogroep behoren.

Hoe is de sfeer gebleven in de kliniek?

Er was wel een toename van irritatie en agressie. Hoe leg je uit dat ze van twee keer een uur naar buiten naar niks gaan? Er is weleens een kopje door de kamer gevlogen. Bezoek mocht ook niet en sommige cliënten zeiden: Als het niet normaal kan, dus een knuffel en zoen, dan maar helemaal niet. De eerste 6-8 weken was alles potdicht. Als iemand spullen kwam brengen, kon er worden gezwaaid vanuit de slaapkamer. We zien ook een grote groep cliënten die geen sociaal netwerk hebben. Er werd wel meer gebeld en geappt. Helemaal zicht heb ik daarop natuurlijk niet.

'Cliënten met klachten kregen een kamerprogramma, ze mochten de kamer niet af'

Hoe gingen de vaste overleggen en behandelingen?

De vaktherapeuten sloten zich niet aan bij het Digibord overleg. Zij maakten op die tijden afspraken met cliënten. Er werd niet ingebeld door collega’s die in het pand waren. Ik heb wel het idee dat er soms informatie verloren is gegaan omdat we niet bij elkaar konden komen. De therapieën zijn op een aangepaste manier doorgegaan. PMT (Psychomotorische therapie) is soms juist wel in de nabijheid van mensen. Ik denk dat de PMT wel heel creatief is geweest om hetzelfde gedaan te krijgen. Wij vinden wel dat de geestelijke gezondheid voor gaat ten opzichte van een mogelijk risico op het krijgen van corona.

Hoe is het met de beschermingsmiddelen gesteld?

Bij depot en bloedprikken deden we een mondkapje op. Bij elke nieuwe opname hebben we gekeken hoe noodzakelijk bloedprikken is. Het fysieke onderzoek door de arts is ook korter geworden en als het nodig is met mondkapjes. Ik doe de inkoop van verpleegtechnische middelen. Ik kon meteen in het begin al nauwelijks spullen bestellen. Er waren geen thermometers en bijbehorende kapjes of handschoenen meer op voorraad om te bestellen en al helemaal geen mondkapjes. De IBK heeft een schenking gehad van mijn ouders, een doos met zo’n 650 mondkapjes zodat hun zoon, en de rest veilig kon werken. Deze doos zit gelukkig nog dicht.

Zijn er besmettingen geweest?

Er zijn opnames geweest van cliënten met milde klachten, dus dan dachten we: het zou zo maar kunnen. We hebben een aantal cliënten een weekend geïsoleerd verpleegd. Dus personeel met haarnetjes, schorten en mondkapjes in de weer. Cliënten met klachten kregen een kamerprogramma. Ze mochten de kamer niet af en kregen dus alles op de kamer. Deze cliënten hebben hier soepel aan meegewerkt. Er zijn een paar collega’s getest met klachten maar niemand was positief gelukkig.

Zijn er problemen gekomen door de corona?

Ja, er staat een aantal cliënten op de doorstroomnominatie. Een paar cliënten gaan naar Trajectum. Zij hebben geen plek want ook zij kunnen mensen niet laten doorstromen. Het is perspectiefloos. Onze opnamemogelijkheden worden hierdoor ook beperkt. Maar we hebben een opnameplicht voor zorgmachtigingen, dus zijn er intern een aantal overplaatsingen geweest naar onze kliniek in onder andere Rekken. Een leuk aspect van de corona was dat er in het begin andere collega’s van Tactus ons kwamen ondersteunen.

Is het nieuwe normaal al gewend in de kliniek?

Ik heb het idee dat veel dingen erg snel wennen. Het terugschroeven zal straks misschien nog wel lastiger worden. Vandaag is de eerste cliënt weer zelfstandig naar buiten gegaan!