02 Jongeren moeten zich gehoord voelen

Tactus in Beeld #20 JAARGANG 05 ~ 12 2019

Hoofdstuk 2 van 9

'Ik weet hoe het voelt', dat wilde ik zeggen, maar ik slik nog net op tijd mijn woorden in. Ik weet namelijk niet hoe het voelt om 18 te zijn en verslaafd aan 3-MMC, ik kan mij er slechts een voorstelling van maken. 

'Zonder zorgadministratie geen, geoliede Stedendriehoek machine!'

Tijdens mijn werk als medebehandelaar bij team Jeugd in Deventer spreek ik de hele dag door jongeren die ergens op hun weg naar volwassenheid afhankelijk of verslaafd zijn geworden, dit dreigen te worden of hiermee (deels) gestopt zijn. Dit kunnen middelen zijn zoals alcohol, cannabis, designer- of hard drugs. Ook melden zich jongeren die zichzelf verliezen in het kijken naar schermen of gamen.

De jongeren die ik in de wachtkamer tref zijn stuk voor stuk interessante, soms markante, maar altijd fascinerende persoonlijkheden. Gelukkig sta ik er niet alleen voor om deze jongeren een passende behandeling aan te bieden. Team Jeugd Stedendriehoek bestaat uit een bonte verzameling mensen: een psycholoog, medebehandelaren, een systeemtherapeut, een verpleegkundig specialist, een orthopedagoog generalist en preventiemedewerkers. Welke titel ze ook in de handtekening van hun mail vermelden, iedereen staat dag in, dag uit klaar voor jongeren in de Stedendriehoek met (hulp) vragen gerelateerd aan verslavingszorg. Gelukkig is er ook iemand aanwezig die in de gaten houdt of de administratie en dossiers kloppen, ervoor zorgt dat er agenda’s en notities bestaan en we soms ook pauze houden. Zonder zorgadministratie geen, geoliede Stedendriehoek machine!

'Wat doe je als de pup per ongeluk een brokje hasj opeet'

Wat doe je dan zo’n hele dag aan de Brink? Die vraag kreeg ik laatst en het antwoord is simpel, maar ook ingewikkeld. Samen met mijn collega’s proberen we te achterhalen wat de trigger van de verslaving is, of wat de verslaving veroorzaakt. Daar vanuit volgt een behandeling op maat. We zijn nieuwsgierig, we horen verhalen waar we stil van worden en luisteren naar gebeurtenissen die alleen jongeren kunnen mee maken. Wat doe je bijvoorbeeld als de pup per ongeluk een brokje hasj opeet of als je snel van je partyafval af moet als je ouders ineens thuiskomen? Don’t worry, de pup heeft het overleefd. De jongere in kwestie is er zelfs mee naar de dierenarts geweest, zelf nog onder invloed van dezelfde hasj. Je ziet ze zo zitten in de wachtkamer! Het afval is helaas in de IJssel beland.

De leeftijd van de jongeren die wij behandelen en voorlichting geven varieert van 12 tot 23 jaar, een periode waarin je hoofd en lijf volkomen op de kop kan staan. Tijdens deze periode ontstaan vaak gebeurtenissen waar we bij het aanhoren soms een wenkbrauw bij op trekken. Soms uit herkenning, soms uit bezorgdheid. Als je nu aan je eigen jeugd terug denkt, zullen er hoogstwaarschijnlijk herinneren omhoog komen die nooit zullen verdwijnen. Positief en negatief.

Ikzelf moet denken aan alle vrijheid die ik had, de lol die ik had op school en mijn eigen experimenten met middelen. Want in sommige gevallen van middelengebruik kan ik wel zeggen, ik weet hoe het voelt! Maar ik slik deze woorden vaak in, het gaat er niet om wat ik weet of vind. Het is belangrijk dat ‘onze’ jongeren zich gehoord voelen en behandeling op maat krijgen. En dat zit wel snor in de Stedendriehoek!

Even voorstellen...